«Τείχος ντροπής» για εκατοντάδες πρόσφυγες στη Γερμανία-Γράφει η Εύα για το freedomway radio

Τι κι αν γκρεμίστηκε το πρώτο «τείχος ντροπής» το 1989 στη γειτονική ευρωπαϊκή Χώρα, αφήνοντας πίσω αναρίθμητα θύματα μέχρι να ξεπλυθεί ακόμη και με αίμα αυτή η ντροπή, που ακόμη και σήμερα αποτελεί πηγή έμπνευσης για πολλούς καλλιτέχνες και κοσμεί μία σειρά θεματικών στα κατά τόπους μουσεία της εν λόγω Χώρας, εν έτει 2016 και μεσούσης της «προσφυγικής» κρίσης, ένα νέο τείχος είναι στα σκαριά, προκειμένου να «αγκαλιάσει» εκατοντάδες πρόσφυγες.

Συγκεκριμένα, η ανέγερση τείχους στο Μόναχο με σκοπό να διαχωρίζει τους ντόπιους από 160 νεαρούς πρόσφυγες είναι γεγονός. Το εν λόγω τείχος πρόκειται να είναι υψηλότερο από εκείνο του Βερολίνου, κάτι το οποίο δεν απασχολεί τους κατοίκους, καθώς ισχυρίζονται ότι οι περιουσίες τους θα προστατευτούν και δε θα «υποτιμηθούν» χρηματικά, ενώ νιώθουν ασφαλείς που τα προσφυγόπουλα δε θα ενοχλούν με άσχημες συμπεριφορές τους ντόπιους, κάτι το οποίο κατοχυρώνεται και νομικά, καθώς ο δικαστής του διοικητικού δικαστηρίου του Μονάχου, κατέστησε σαφές ότι οι μετανάστες δε θα μπορούν να χρησιμοποιούν το τείχος για να διασκεδάζουν ή να παίζουν.

Υψηλότερο το τείχος της ντροπής -Νούμερο 2-, από εκείνο του Βερολίνου, υψηλότερο και το θράσος των κατά τα άλλα πολιτισμένων Γερμανών, που κατά τα άλλα δε θέλουν να θυμούνται το άσχημο ναζιστικό παρελθόν τους, και πώς γίνεται να μην κάνουν τίποτα γι’ αυτό.

Θεωρούν συνεπώς, ότι νεαρά άτομα που έζησαν τον πόνο της προσφυγιάς και γλίτωσαν από βόμβες και αποκεφαλισμούς, διασχίζοντας βουνά και θάλασσες μέσα σε τρύπια φουσκωτά, έχουν βαλθεί να τους. . . «βρωμίσουν». . . τον ήδη βρώμικο πολιτισμό τους… Είναι πράγματι να αναρωτιέται κανείς. . .

Και να φανταστείτε ότι οι τύχες πολλών λαών της Ευρώπης, κρίνονται από άτομα που βρίσκονται στη Γερμανία (ντόπια και αυτά), όπως κρίνεται και η τύχη των 160 νεαρών προσφύγων. . .

Ρατσισμός- ναζιστική Γερμανία σημειώσατε «χ». . . Και μη χειρότερα.

«Ένα σπάνιο διάφανο κρίνο»Αφιερωμένο στον Θάνο Ανεστόπουλο

Γράφει η Εύα για το freedomwayradio.

Ορμώμενη από τον πρόσφατο «θάνατο» του Θάνου Ανεστόπουλου, γράφω για να καταδείξω τον θάνατο του τηλεοπτικού «Πολιτισμού», ο οποίος δυστυχώς είναι πολύ χειρότερος από τον σωματικό…

Ένας ποιητής της ροκ, ένας άνθρωπος χαμηλών και ήπιων τόνων, που είχε μάθει να επικοινωνεί τον τρόπο σκέψης του και τη φιλοσοφία του μέσα από την Τέχνη του που τόσο αγαπούσε, είτε ερμηνεύοντας είτε γράφοντας είτε ζωγραφίζοντας είτε απαθανατίζοντας με τον δικό του τρόπο στιγμές, πολύτιμες στιγμές ζωής, άφησε την τελευταία του πνοή πριν λίγες μέρες, φεύγοντας για τη συνοικία των αγγέλων, εκεί όπου ψυχές και τέχνες μένουν αναλλοίωτες...

Μοιράστηκε τις τελευταίες του στιγμές, με αγαπημένα του πρόσωπα, με ανθρώπους που δε δίστασαν την ύστατη και φορτισμένη εκείνη στιγμή του αποχωρισμού να μοιράζονται μαζί του αυτές τις στιγμές… Είναι σκληρότερο να ξέρεις ότι κάποιος δικός σου φεύγει, παρά να βλέπεις το ίδιο το τέλος.

Εμείς φτωχότεροι εδώ και λίγες μέρες, μένοντας πίσω να χαζεύουμε κάποια έργα τέχνης και να ακούμε μελωδίες του «θλιμμένου» ποιητή να αντηχούν στη δική μας θλίψη και να μας θυμίζουν ότι η ζωή είναι σημαντική, μόνο που αρνούμαστε ή αργούμε να το συνειδητοποιήσουμε.

Ο Θάνος ο Ανεστόπουλος, μπορεί να ήταν μελαγχολικός καλλιτέχνης, όμως ακόμη και λίγο πριν κλείσει τα μάτια του και ξέροντας ενστικτωδώς την από ‘ κει και έπειτα μοναχική πορεία του, φρόντισε να ανεβάσει παραστάσεις που αγκαλιάστηκαν από φίλους και φιλότεχνους, φρόντισε να δείξει μία δύναμη ψυχής  χωρίς να παραιτηθεί, μα πιο πολύ φρόντισε να μας παραδειγματίσει να αγαπάμε τη ζωή, να τη ζούμε ως πρωταγωνιστές και όχι ως θεατές,  ακόμη κι αν ξέρουμε ότι για λίγο θα είμαστε στο έργο της.

Ο Θάνος, ακτιβιστής, ποιητής, μουσικός, ζωγράφος, φωτογράφος, φιλόζωος, τρυφερός πατέρας, αλτρουιστής έφυγε. Έφυγε, αφήνοντας πίσω του μία τεράστια πολιτιστική κληρονομιά για εκείνους που αγαπούν το περιθώριο και ζουν για τη ζωή και την τέχνη. Για εκείνους που αγαπούν την αυθεντικότητα, την αλήθεια. Για όσους έχουν άποψη και δε διστάζουν να τη φωνάζουν.

Επανέρχομαι στον πρόλογο και αναρωτιέμαι γιατί πια τους ποιητές δεν τους σέβεται η σκουπιδιάρα που λέγεται ελληνική κρατική ή δημόσια τηλεόραση. Αυτή που υποτίθεται ότι

προάγει τον Πολιτισμό, ούτε σαν τίτλο ειδήσεων δεν είπε μία κουβέντα γι’ αυτό το κεφάλαιο της Τέχνης που πολύ πρόσφατα μας άφησε. . .

Δεν είναι θυμός, ούτε οργή αυτό που εκφράζω.. Παράπονο είναι και μία παραδοχή της φτήνιας μας, μιας και οι ποιητές είναι «λίγοι» για τον τηλεοπτικό Πολιτισμό τους, τον τόσο κατάπτυστο εντέλει.

Ο Θάνος Ανεστόπουλος δε χρήζει θρήνου τηλεοπτικού, όμως το θράσος ορισμένων με ξεπερνά. Ειδικά εκείνων που μιλούν για Πολιτισμό και αποδεικνύονται οι πλέον απολίτιστοι.

Καλό ταξίδι φίλε Θάνο,

Οι μουσικές σου και τα ποιήματά σου είθε να μας συντροφεύουν για πάντα. . .

"Η «ευκολία» των καιρών κρύβει την πιο «πικρή» δυσκολία"Γράφει η Εύα για το freedomway radio

Οι καιροί επιτάσσουν τη διευκόλυνσή μας λένε όσοι ασχολούνται με την τεχνολογία. Μία διευκόλυνση που αφορά στην καθημερινότητά μας, στην επαγγελματική μας  καταξίωση, στα χόμπι μας και γενικότερα σε όλο μας το εικοσιτετράωρο, από τη στιγμή που θα κοιμηθούμε μέχρι και το πρώτο μας ξύπνημα.

Οι τομείς στους οποίους η ευκολία αυτή εφαρμόζεται,  πολλοί. Εργασία, οικογένεια κλπ.. «Εύκολα» ξυπνητήρια, «εύκολες» οικιακές συσκευές  -πρόσφατα ενημερώθηκα για μία τέτοια, όπου πλένει και σιδερώνει ρούχα-, «εύκολα» τηλέφωνα, «εύκολοι» υπολογιστές, «εύκολη» χρηματοπιστωτική χρήση, «εύκολη» επικοινωνία – το πιο επικίνδυνο απ’ όλα-.

Πέρα από αυτό όμως, δε μιλούν όλοι αυτοί οι…. Εμπνευστές των εύκολων πραγμάτων και συσκευών μόνο για ευκολία, αλλά τα χαρακτηρίζουν και ως «έξυπνα». Και εύκολα λοιπόν και έξυπνα.. Μόνο που η εξυπνάδα, δεν αποκτήθηκε ποτέ με ευκολία. Επομένως η προπαγάνδα της διαφήμισης και η πλύση εγκεφάλου για την ώρα «δουλεύει» και εύκολα και «έξυπνα» στο 90 με 95% των καταναλωτών.

Αναρωτιόμουν εάν στα ήδη υπάρχοντα προβλήματα, αυτές οι δήθεν ευκολίες έχουν να μας προσφέρουν κάτι ή αντίθετα να μας επιβαρύνουν με ακόμα περισσότερα, κάνοντάς το εντέχνως και βυθίζοντάς μας σε μια κοινωνία, όπου βαίνει απ’ το κακό στο χειρότερο.

Εκείνο το οποίο θέλω να πω είναι, ότι σήμερα δε χρειάζεται άλλη ευκολία, ούτε καμία έξυπνη διευκόλυνση που θα κάνει τις ήδη βαρετές ζωές των περισσότερων ακόμη πιο βαρετές. Εκείνο που χρειάζεται σήμερα είναι η δυσκολία. Είναι η πρωτοβουλία, ο τρόπος σκέψης στον οποίο πρέπει ο καθένας από εμάς να εντρυφήσει να βρει μόνος τον εύκολο δρόμο και όχι να τον βρει έτοιμο. Εκείνο το οποίο σήμερα έχουμε πραγματικά ανάγκη είναι η δυσκολία, το παίδεμα του εγκεφάλου, η αφύπνιση.

Χρειαζόμαστε ζωτική και ουσιώδη επικοινωνία, δραστηριότητα, χόμπι, και για να γίνουν όλα αυτά πρέπει σε ανάλογες «έξυπνες και εύκολες» διευκολύνσεις να αντιστεκόμαστε. Να αντισταθούμε στον «εύκολο» καναπέ, το «εύκολο» τηλεκοντρόλ, το «εύκολο» social media, την «εύκολη» οικιακή συσκευή», που θα μας στερήσει παραπάνω γουλιές απ’ τον πρωινό μας καφέ, που είναι και αυτό μια διαδικασία ουσιώδη, έχοντάς τον συντροφιά κάνοντας δουλειές και ενεργοποιώντας σώμα και πνεύμα, να αντισταθούμε στα εύκολα pos και τα «εύκολα» pin, να αντισταθούμε εντέλει στις άθλιες εύκολες ζωές μας.

Η  «ευκολία» των καιρών κρύβει την πιο «πικρή» δυσκολία

Η «ευκολία» αυτή όμως είναι επικίνδυνη πέρα από τη στέρηση πρωτοβουλίας και την αποβλάκωση του νου και για έναν ακόμη λόγο. Φαντάζει σχεδόν απειλητική όταν έχει στόχο να ελέγξει τις ζωές μας «εύκολα», κάνοντας την ύπαρξή μας ένα μεγάλο pin, ένα κωδικό που θα συνδέει εμάς, ανθρώπους δικούς μας, απόκρυφα μυστικά, ιδιωτική ζωή σε μια «εύκολη» οθόνη,  της οποίας θα μας κάνουν να πιστέψουμε –ήδη το έχουν καταφέρει-, ότι έχουμε το τηλεκοντρόλ της αλλά άλλοι θα πατάνε τα κουμπάκια με μεγάλη….. ευκολία.

Να αποστραφούμε τα εύκολα, να μοχθήσουμε και να αγωνιστούμε για τα δύσκολα που μας ανήκουν και που πιστεύουμε, να επικοινωνήσουμε μεταξύ μας όχι με μεσάζοντα οθόνες και πληκτρολόγια, να ερωτευτούμε σε ένα μπαρ με συνοδεία ένα ποτό και μια μουσική, να συγκεντρωθούμε στις πλατείες και όχι στις «εκδηλώσεις» του facebook, να προτρέπουμε εαυτούς και φίλους στα δύσκολα, εκεί που γεννιέται η φωτιά του αγώνα και των ονείρων μας.

Θα κλείσω με μία φράση που «εύκολα» διάβασα σε social media μα δύσκολα εφαρμόζεται. Τα παραμύθια είναι για να τα διαβάζουμε όχι για να τα τρώμε. Η επιλογή δική σας.

Γράφει η Εύα για το freedomway radio-Εκμηδενισμός της Παιδείας σημαίνει εκμηδενισμός της Ανθρωπότητας.

Γράφει η Εύα για το freedomwayradio

Έντονες οι συζητήσεις, οι οποίες διεξάγονται μέσα στον πανικό χιλιάδων «μνημονιακών» σελίδων, που αφορούν την Παιδεία ή μάλλον την Εκπαίδευση, διότι πλέον όλα γίνονται και εξελίσσονται με γνώμονα την κατάρτιση και τον μηχανισμό.

Δε μένει λοιπόν, παρά μόνο να περιθωριοποιήσουν και τον κλάδο των Ανθρωπιστικών Σπουδών, που δε θα έπρεπε καν να είναι κλάδος αλλά να αποτελεί την ουσία της Παιδείας στη Χώρα που τη γέννησε. Όσες φορές προσπάθησαν να «φτιάξουν» ή να διορθώσουν κάτι στην Παιδεία, ειδικά την τελευταία εικοσαετία χειροτέρεψαν την ήδη κάκιστη κατάσταση. Λες κι αν μειωθεί ή αυξηθεί η διδακτέα ύλη θα γεννηθούν ιδιοφυίες…

Δεν είναι τίποτα τυχαίο μας διδάσκει ένας εκ των πλέον επιφανών μελετητών της Παιδείας, ο Αριστοτέλης. Και δεν είναι τίποτα τυχαίο, γιατί η ρίζα του «κακού» για εκείνους είναι η γλώσσα. Με το να πολεμούν λοιπόν την ελληνική γλώσσα στα σχολεία, σε συζητήσεις, όπου σταθούν και όπου βρεθούν οι «ειδήμονες», όχι απλά δε βγάζουν καλούς μαθητές αλλά ούτε και ανθρώπους χρηστούς εντέλει βγάζουν.

Η Παιδεία, έχει να κάνει με μόρφωση, όχι με κατάρτιση και συσσώρευση πτυχίων, είναι μία δύναμη αόρατη, είναι τόσο δυνατή που μπορεί να πνίγει την εξουσία και να γεννάει μόνο την ομορφιά και την ελευθερία. Όταν το εκπαιδευτικό σύστημα σε θέλει «ρομπότ» των προσδοκιών του και σε κάνει να νομίζεις ότι έτσι πρέπει, τότε απλά ο άνθρωπος- μαθητής γίνεται έρμαιο αρρωστημένων καθεστώτων, που μόνο σκοπό έχουν να γεννήσουν όχι αυριανούς –εννοείται-  Επαναστάτες αλλά είλωτες.

Η Φιλοσοφία, η Δημοκρατία, η Ελευθερία, η Γνώση καθώς και οι εμπνευστές τους πρέπει, είναι καθήκον γονέων, εκπαιδευτικών και μαθητών να προβάλλεται όσο το δυνατόν πιο πολύ, γιατί μόνο έτσι θα πλάσει ανθρώπους που έχει ανάγκη η κοινωνία σήμερα. Γιατί ειδικά τώρα χρειαζόμαστε ανθρώπους, όχι καταρτισμένους χαρτογιακάδες, χαμένους σε ανούσιες φιλοδοξίες.

Ειδικά τώρα, πρέπει να σταθεί ο καθένας κόντρα σε αυτά που οι επιτάσσουν οι σάπιοι, σαθροί καιροί και να πολεμήσει για αυτά που οφείλει  διαχρονικά να πολεμά, τα ιδανικά του.

Εκμηδενισμός της Παιδείας, σημαίνει εκμηδενισμό ολόκληρης της Ανθρωπότητας. Και επειδή είναι γνωστό τοις πάσι ότι στο μυαλό είναι ο στόχος, καλό θα ήταν όλοι να παλέψουμε για να στρέψουμε τα «όπλα» μας στα μυαλά εκείνων, που θέλουν τα δικά μας όμοια με τα δικά τους.